ساختمان شترگلو که در مشرق شهر ماهان و در مسیر قنات وکیلآباد قرار گرفته یکی از دیدنیترین آثار تاریخی دوره قاجار است که به لحاظ معماری خاص از جاذبههای منحصر به فرد جنوب شرق کشور محسوب میشود. ولی به سبب بی توجهی مالکان قبلی رو به ویرانی نهاده و اگر با اقدام به موقع سازمان میراث فرهنگی استان در زمره آثار تاریخی قرار نمیگرفت، یکی از قیمتیترین بناهای ماندگار خود را از دست داده بودیم. در گذشته برای اینکه امنیت باغها و خانههایی که در مسیر آب قناتها و چشمهها قرار داشتند تامین شود، ورودی و خروجی آب را به گونهای طراحی میکردند که هیچ موجود زندهای نتواند وارد شود. برای این منظور در زیر دیوار خانه، کانالی به شکل زاویه منفرجه میساختند تا آب از یک سمت با ارتفاع مناسبی پایین رفته و از سمت دیگر بنا به قاعده ظروف مرتبط بالا بیاید و از آنجا که شکل این کانالها به گردن و گلوی شتر شباهت دارد به چنین سازهای «شترگلو» میگفتند که در بیشتر موارد در سایه ذوق و خلاقیت معماران هنرمند ایرانی، حوضها، آبنماها و فوارههای زیبایی نیز با استفاده از همین روش در خانههای حکام و اشراف گذشته احداث میشد تا در مجموعه درختان سرو و کاج و گلهای چهار فصل و نیز درختان میوه، فضایی فرحبخش و پرطراوت پدید آید.